Շատինի տեսադիտակետ

Շատինի տեսադիտակետը այն վայրերից է, որտեղ արդյունքը կախված չէ միայն հասնելուց։ Կարող եք երկար նայել ու քարայծ չտեսնել, բայց լեռների ծալքերը, Եղեգիսի կանաչ գիծն ու ժայռերի ստվերները միևնույն է պատմում են, թե ինչու է այս միջավայրը կարևոր։ Շատինի դիտակետը կառուցվել է 2008 թվականին՝ բեզոարյան այծերին բնական տարածքում հեռվից հետևելու համար։ Այստեղ տեսարանը բացվում է երեք շերտով։

Առաջին շերտ — բնակեցված հովիտ

Ներքևում Շատին գյուղն է՝ տներով, այգիներով և Եղեգիս գետով։ Կանաչ ափերն ու չոր լանջերը նույն կադրում ցույց են տալիս, թե որքան նեղ է մարդկանց ու վայրի բնության միջև սահմանը։ Դիտեք միայն հարթակի կամ անվտանգ եզրի ներսից. ժայռին մոտենալը ավելի լավ տեսարան չի տալիս։ Լայն համայնապատկերի համար հեռախոսը բավարար է, կենդանիների համար՝ ոչ։

Երկրորդ շերտ — քար, որ սկզբում անշարժ է թվում

Բեզոարյան այծերը ժայռի գույնին մոտ մորթի ունեն և հեռվից հեշտ են կորչում ռելիեֆի մեջ։ Նախ անզեն աչքով գտեք լույսի ու ստվերի սահմանը, հետո օգտագործեք 8× կամ 10× հեռադիտակ։ Վաղ առավոտն ու մայրամուտից առաջ ժամերն ավելի խոստումնալից են, բայց դիտումը երբեք երաշխավորված չէ։ Տեսակի վարքի և լեռնային միջավայրի մասին օգտակար տեղեկություն կա World Land Trust-ի էջում։

Երրորդ շերտ — շարժում, որը չպետք է խանգարել

Եթե լանջին շարժում նկատեք, մնացեք լուռ և նույն տեղում։ Մի կանչեք, մի կերակրեք և մի փորձեք մոտենալ կենդանիներին։ Բարձրախոսով երաժշտությունը, անօդաչու սարքը կամ ժայռերի կողմը նետված սնունդը դիտարկումը դարձնում են միջամտություն։ Շատինի բնապահպանական պատմության և 2008-ի դիտակետի մասին գրել է Հետք-ը։

Կադրից դուրս մնացած գործնական մասը

Այցին հատկացրեք 1-2 ժամ, վերցրեք ջուր, գլխարկ, տաք շերտ և կայուն կոշիկ։ Ամպի կամ մառախուղի դեպքում տեսանելիությունը արագ նվազում է։ Երթուղին կարելի է շարունակել դեպի Եղեգիսի հրեական գերեզմանատուն, կանգ առնել Եղեգնաձորում կամ օրը կապել Նորավանքի հետ։ Բայց այստեղ գլխավոր կանգառը հենց սպասելն է. լեռը միշտ երևում է, կենդանին՝ միայն երբ ինքն է հայտնվում։